Davulcular zamanlamada gerçekten daha iyi mi? Bir araştırma

2 dk okuma #müzik

“Davulcular ritimde daha iyidir” cümlesi müzisyenler arasında neredeyse bir ön kabul. Bunun üzerine ölçüm yapılmış mı diye baktım ve Daniel Cameron ile Jessica Grahn’ın 2014’te Frontiers in Human Neuroscience dergisinde yayımladığı bir çalışmaya ulaştım. Çalışmanın ne yaptığını, ne bulduğunu ve neyi söyleyemediğini anlatıyorum.

Çalışma ne yaptı?

Katılımcılar iki gruptu. İlk grupta 25 vurmalı çalgı çalan vardı (yaş ortalaması 23,9; haftada ortalama 15,4 saat çalışıyorlardı). Çoğu iki Kanada üniversitesinde vurmalı çalgı okuyan lisans öğrencileriydi, ayrıca lisansüstü öğrenciler, profesyoneller ve bir öğretim üyesi de vardı. İkinci grup 30 kişiydi (yaş ortalaması 21; 13’ü o sırada düzenli müzik çalışıyordu) ve vurmalı çalgı çalmıyordu.

İki görev verildi: bir vuruşa uyarak tempo tutmak ve duyulan bir ritmi yeniden üretmek. Ritimler, müzik olarak çok doğal olandan neredeyse rastgele olana kadar farklı düzeylerdeydi. Amaç, vurmalı çalgıcıların üstünlüğünün sadece müziğe benzeyen ritimlerle mi sınırlı olduğunu görmekti.

Ne buldular?

  • Tempo tutma görevinde vurmalı çalgıcıların vuruşları daha az değişkendi: değişkenlik katsayısı 0,052’ye karşı 0,115 (p < 0,001).
  • Ritim yeniden üretme görevinde vurmalı çalgıcılar bütün ritim türlerinde daha doğruydu.
  • İki grup da vuruşu olan ritimleri vuruşu olmayanlardan daha iyi yeniden üretti, ama aradaki fark gruplar arasında benzer kaldı.

Yazarların yorumu: vurmalı çalgıcılardaki zamanlama üstünlüğü müziğe benzeyen ritimlere özgü değil, daha genel bir zamanlama becerisi gibi görünüyor.

“Değişkenlik katsayısı” ne demek?

Bu kısım mühendislik tarafıma değiyor. Değişkenlik katsayısı, standart sapmanın ortalamaya oranıdır. Yani “ortalama tempoyu tutturmak” ile “vuruştan vuruşa tutarlı olmak” ayrı şeylerdir ve çalışma ikincisini ölçüyor. Bir üretim hattında ortalama ölçüyü tutturmak yetmez, parçalar arasındaki dağılım da dar olmalıdır. Zamanlama için de aynı mantık geçerli: iyi bir zaman hissi, ortalamanın etrafındaki dar bir dağılım demek.

Çalışmanın söyleyemedikleri

  • Çalışmak mı, seçilim mi? Antrenman saati ile performans arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı. Bu yüzden “şu kadar çalışırsan şu kadar gelişirsin” sonucu bu çalışmadan çıkmaz. Zamanlaması doğuştan iyi olanların vurmalı çalgıya yönelmiş olması da dışlanamıyor.
  • Örneklem dar. Katılımcıların çoğu üniversite düzeyindeki müzisyenler; eğitim süresi aralığı sınırlı.
  • Tek çalışma. Tek bir deney grubunun sonucu, bütün davulculara genellenemez.

Bu bana ne söylüyor?

Bir davulcu olarak sonuç hoşuma gitti, ama sınırlarını da önemsiyorum. Buradan çıkaracağım şey şu: zamanlama ölçülebilir bir beceri ve “iyi hissettirmesi” ile “tutarlı olması” farklı şeyler. Kendi çalışmanda ölçmek istersen kaydını alıp vuruşların ızgaraya göre sapmasına bakabilirsin. Metronomla çalışmak yaygın bir öneri, ama bu çalışma onu doğrulamıyor ya da çürütmüyor.

Kaynaklar

← tüm yazılar